Textmate (Chapter 7 POV Of Michael)

LoveKat
LoveKat's display avatar
» FTalkGeek
FTalk Level: zero
Some FTalkers ♥ Me!
Rated SPG
Bataan, PH
1221
219
2017-06-04
Website

Textmate (Chapter 7 POV Of Michael)

Textmate introduction



http://www.youtube.com/watch?v=YMwn7DmEfYw&feature=fvsr



ito ay base sa napagdaanan ng babaeng may cerebral palsy. 75% true story ito. Abangan na lang ang full version ng Textmate Tagalog version. Kung ano ang kompletong nangyari kila Kaye at Michael..









PLEASE FOLLOW ME ON TWITTER @Princessa_Kat if you have any suggestion or comment. Tweet me.

or You can like my FACEBOOK PAGE fb.com/KTCruz24

Thanks and God bless.. C:

Last edited by LoveKat (2012-10-09 02:16:49)

renz_RN[?], and WhoSaid[?] like this topic.

jechel.eonni
 Eonni Chel~yah ! ;)
jechel.eonni's display avatar
» SuperFTalker
FTalk Level: zero
Some FTalkers ♥ My Threads!Topic InitiatorFTalkers ♥♥ Me!
nan nappeun gijibae ;)
Rated SPG
Cebu, Philippines
8714
725
2015-05-08
Website

Re: Textmate (Chapter 7 POV Of Michael)

nice Kathleen :thumbsup:


be HONEST ! :thumbsup:



a3YPAOQ_460sa_v1.gif
LoveKat
LoveKat's display avatar
» FTalkGeek
FTalk Level: zero
Some FTalkers ♥ Me!
Rated SPG
Bataan, PH
1221
219
2017-06-04
Website

Re: Textmate (Chapter 7 POV Of Michael)

jechel.eonni wrote [?]:

nice Kathleen 


be HONEST !

Thanks..

Chapter 1



Kilalanin natin si Kaye Santos..
Ako si Kaye Santos, 18 years old.  Nag-iisang anak nila Francis Santos at Yolly Sa ntos. Ako ay cerebral palsy. Hindi man nakakalakad pero ayus lang naman ako dahil punong puno ako ng pagmamahal galing sa mga magulang ko at kapamilya.

Lagi akong nakaupo sa wheel chair. Sa bahay man o sa labas. Kamay ang aking ginagamit kapag kumakain ako, mag-computer,  magbanyo at etc.

Masayahin, talented, joker at matalino ang laging sinasabi sa akin at noong debut ko, niregaluhan ako nila Mama ng cellphone.

“Mama, Papa, salamat po sa regalo ninyo pong cellphone.” Masayang sabi ko sa aking magulang.

“Kaye, wala iyon. Basta magpapakabait ka lang ha.” Sabi ng aking Mama na may ngiti sa kanyang mga mata.

Pinag-aralan ko na ito gamit ang aking mga kamay. Kahit hirap man ako sa paggamit at nanginginig sa pagtipa ng aking cellphone, nag-eenjoy naman ako at habang natututo ay lagi ko ng nakaka-text ang aking mga pinsan, tiyo at tiya.

Kapag wala naman si Papa at kapag nasa out of town siya, tinatawagan niya ako.

Minsan, tinawagan niya ako. “Hello Kaye.” Bati niya sa akin.

“Hello Papa, kumusta po?” Masayang pagbati ko kaya Papa.

“Ayus lang Anak.” Sagot niya na nakangiti. “ikaw kumusta na? Anong gusto mong pasalubong?” tanong niya sa akin.


“Papa, ayus lang naman po kami ni Mama. Hindi naman niya ako pinapayaan.” Sagot ko kay Papa. “Pasalubong ?  Ngiti  mo lang  po ayus na.” Biro ko sa aking ama.

“Hahaha. Sige ba. Maasim ba na ngiti o  matamis na ngiti?” Biro niya sa akin. “Sige na Anak. May trabaho pa si Papa. Bukas uuwi na ako.” Paalam niya.

Kinabukasan, nagising ako ng maaga at tinawag ko agad si Mama. “Ma, gising na po ako.”

“Good morning Anak.” Pagbati ni Mama sa akin. “Alam mong maagang uuwi si Papa mo kaya maaga kang nagising noh.” Sabi niya.

“Excited lang po ako para makita si Papa.”                   

“Tara na. Nagluto ako ng paborito mong hotcake.” Sabi ni Mama.

“Wow.” Sabi ko na may ngiti.

Hinawakan na ako ni Mama, pinalakad papuntang banyo at pagkatapos ay pinunta niya ako sa dining area para kumain.

Habang kumakain, nakita ko bintana na may bumubusina sa tapat ng bahay namin. Maya-maya ay nakita ko na si Papa at may dala-dala.

“Aba. Ang aga mong gumising ng anak ko ah.” Sabi ni Papa. “Anak, para sa iyo.” May inabot sa akin si Papa na paper bag at binuksan ko naman. Ang laman ay pink na blouse.

“Salamat Papa. Ang ganda naman po.” Ani ko na may ngiti.

Ramdam ko talaga ang pagmamahal ng aking mga magulang. Laki ng pasasalamat ko sa Dyos na sila ang naging magulang ko at hindi nila ako pinapabayaan.

jechel.eonni
 Eonni Chel~yah ! ;)
jechel.eonni's display avatar
» SuperFTalker
FTalk Level: zero
Some FTalkers ♥ My Threads!Topic InitiatorFTalkers ♥♥ Me!
nan nappeun gijibae ;)
Rated SPG
Cebu, Philippines
8714
725
2015-05-08
Website

Re: Textmate (Chapter 7 POV Of Michael)

update na .. :lala:

nakakabitin =)

nice story :thumbsup:



a3YPAOQ_460sa_v1.gif
JaChriz
 Ja-Chriz
JaChriz's display avatar
» FTalkElite
FTalk Level: zero
FTalkers ♥♥ My Threads!ConversationalistFTalkers ♥♥ Me!
I aM uNiqUe ♥
Taiwan
7405
977
2017-12-03
Website

Re: Textmate (Chapter 7 POV Of Michael)

Ang bait ng parents ni Kaye..napakaswerti niya naman..nakakainggit..

Kat Update na please :lala: nabibitin ako :xixi:




Stop acting like you're perfect...
All bitches got glitches.
LoveKat
LoveKat's display avatar
» FTalkGeek
FTalk Level: zero
Some FTalkers ♥ Me!
Rated SPG
Bataan, PH
1221
219
2017-06-04
Website

Re: Textmate (Chapter 7 POV Of Michael)

Salamat Je at Jachriz. I really appreciate the comment. :)

Chapter 2

Niyaya ako ni Papa lumabas at  magpunta sa isang restaurant, para kumain ng tanghalian, “Papa, pupunta po dito si Ate Mae. Bibisitahin po ako.” Sabi ko kay Papa.

“ Kaye, isama na lang natin siya. Doon na lang kayo magkwentuhan.” Sagot ng aking Mama.

“Sige po.” Ani ko kay Mama sabay ngiti.

Si Ate Mae ay pinsan ko na malapit sa aking puso. Lagi niya akong dinadalaw kapag may free time siya. Siya din ang aking best friend. Kapag may secret ko, siya ang unang sinasabihan ko o kapag may dinaramdam o may sumpong ako dahil wala akong magawa sa bahay, tinatawagan agad siya ni Mama para amuhin ako. Sinasabihan din niya ako ng problema at secreto.

Salamat laging nandyaan si Ate Mae. Laging umiintindi kahit wala siyang responsibilidad sa akin.  Mahal na mahal ko si Ate Mae.

11:am: napaliguan na ako ni Mama tapos tinext ko si Ate Mae. “Ate Mae, nasaan ka na?

“Nasa bahay pa lang ako. 1pm pa ako pupunta dyan.” Reply  ni Ate Mae.

“1pm pa pala pupunta dito si Ate Mae.” Sabi ko kila Mama at Papa na kasama ko sala.

“Tara na. sundoin na lang natin siya. Para maaga din tayong makauwi. Itext mo na lang si Ate Mae mo” Sabi ni Mama.

“Sige po.” Sabi ko kay Mama sabay ngiti. Itinext ko agad si Ate Mae. “Susunduin ka namin. Kain tayo sa restaurant.”

“Sige. Tamang tama ako lang angmag-isa sa bahay.” Reply ni Ate Mae.

Pagka-reply niya sa akin, pinalakad na ako ni Mama papuntang kotse, habang si Papa naman ay nilagay sa likod ng kotse ang aking wheelchair.

Pagkasundo namin kay Ate Mae, dumeretso na kami sa restaurant. After 30 min. nandoon na kami sa restaurant.

Pinapagtinginan ako ng mga tao lalo na ng mga bata. Niyoko ko na lang ang sarili ko habang nahihiya at konting inis sa mga tao.

“Kaye, huwag kang yumoko. Alam ko ang iniisip mo. Itaas mo ang ulo mo at smile ka lang. Huwag mo silang pansinin.” Sabi ni Ate Mae na nakangiti. Tinaas nya ang ulo ko at inayos ang buhog ko.

“Salamat Ate.” Sabi ko sabay ngati. Tama si Ate Mae dapat huwag akong yumoko at hindi na ako yuyuko kapag madaming nakatingin sa akin.

Umorder na sila Mama at Papa ng pagkain. Habang hinihintay namin ang order may kiniwento si Ate Mae sa akin.

“May nagpa-missed call ba sa iyo kanina?” Tanong niya

“Oo. tapos nagtext. Sabi ikaw ba si Kaye.” Sagot ko.

“Michael yun. Schoolmate ko noong high school. Sana sumagot ka.”

”Ayaw ko nga. Hindi ko naman siya kilala.“

“Sige na. Mabait yun. Kaya lang makulit.”

“Sige. Kapag nagtext uli siya magre-reply na ako.” Sagot ko na may alangan

“Ano ba ang pinapagkwentuhan nyo?” Tanong ni Papa.

“Wala po. Kinikwento ko lang kay Kaye ang mga schoolmates ko noong high school po.” Sagot ni Ate Mae kay Papa.

“Akala ko mga boys. Parang kinikilig si Kaye habang nagkukwento ka Mae.” Ani ni Mama.

Maya-maya ay dumating na ang pagkain order nila Mama. Nagsimula na kaming kumain. Habang kumakain ay nagkukwentuhan kami.

Hai. Nagpapasalamat ako sa Diyos na sama-sama ang aking mga mahal. Kasama ko silang nagtatawanan at nagkukwentuhan. Napakaswerte ko nandyan lagi sila sa akin na nakasuporta. Hindi nila pinaparamdam sa akin na may kapansanan ako.

JaChriz
 Ja-Chriz
JaChriz's display avatar
» FTalkElite
FTalk Level: zero
FTalkers ♥♥ My Threads!ConversationalistFTalkers ♥♥ Me!
I aM uNiqUe ♥
Taiwan
7405
977
2017-12-03
Website

Re: Textmate (Chapter 7 POV Of Michael)

Tama ang parent mo Kaye.. Huwag mong pansinin yung mga taong iyon...




Stop acting like you're perfect...
All bitches got glitches.
LoveKat
LoveKat's display avatar
» FTalkGeek
FTalk Level: zero
Some FTalkers ♥ Me!
Rated SPG
Bataan, PH
1221
219
2017-06-04
Website

Re: Textmate (Chapter 7 POV Of Michael)

JaChriz wrote [?]:

Tama ang parent mo Kaye.. Huwag mong pansinin yung mga taong iyon...

Tama.. Sana abangan mo pa ang next chapter.

LoveKat
LoveKat's display avatar
» FTalkGeek
FTalk Level: zero
Some FTalkers ♥ Me!
Rated SPG
Bataan, PH
1221
219
2017-06-04
Website

Re: Textmate (Chapter 7 POV Of Michael)

Chapter 3

Pagdating ng gabi, may nagtext sa akin habang ako ay nagpapahinga.

“Hello. Ako si Michael. Friend ni Ate Mae mo. Sa kanya ko nakuha ang number mo. Sana mag-reply ka naman.” Text ni Michael.

Nagdadalawag isip ako kung magre-reply ako o hindi. Natatakot ako. Pano kung malaman niya na ganito ang kalagayan ko, tapos layuan niya ako kapag malapit na kaming magkaibigan. Pero naisip ko din wala naming masama kung ita-try ko,

“Hello Michael! Ayan ha. Nag-reply na ako. ”  Reply ko sa kanya na pikit ang mata ko sa pag-send.

“Salamat naman nag-reply ka na. Hehe. Musta ka?”

“Ok lang naman. Kanina kasama ko si Ate Mae.”

“Ayus pala. Talagang close kayo ni Mae.”

“Oo naman. Bestfriend ko siya at malapit na pinsan.”

“Buti naman napilit ka ni Mae na reply-an ako.”

“Hahaha. Oo nga. Napilit niya nga ako. Makulit kasi eh.”

Magka-textt kami buong gabi. Napakakulit ni Michael pero masarap ka-text.

Kinabukasan, pagkagising ko nagtext agad siya ng “Good morning:” Pagkatapos ay pumasok sa kwarto si Mama.

“Good morning, Anak. 11:15 na. nagpuyat ka ba kagabi?” Sabi ni Mama sa akin.

“Mama, may ka-text po ako. Hindi ko po naramdaman na 1am na nyon noong nagpaalam na po ako sa kanya.”

Habang nagtatanghalian ako, tinatanong pa din ako ni Mama kung sino ang ka-text ko. “Anak, sino ba ang ka-text mo?”

“Si Michael po. Kaibigan ni Ate Mae.” Sagot ko kay Mama na may ngiti.

“Alam niya ba na may cerebral palsy ka?” Tanong ng aking Mama na may pag-alala.

“Ma, hindi pa po. Pero sasabihin ko naman po. Hahanap lang po ako ng tyempo.”

“Hindi naman ako nagkulang sa iyo sa pagsabi. Baka saktan ka lang ng lalaking iyan. Sabihin mo na hanggat maaga.” Paalala sa akin ni Mama.

Napaisip ako sa sinabi ni Mama. Bigla akong natakot sa mangyayari. Pero naisip ko masaya naman ako na may textmate ako. Sasabihin ko kay Michael na meron akong cerebral palsy sa isang lingo. Kahit ano pa ang sabihin niya tatanggapin ko.

lLovely.1pis
 Lovely Yeager
lLovely.1pis's display avatar
» FTalkAgent
FTalk Level: zero
Everyone ♥♥♥ Me!
^^,
Rated SPG
2455
964

Re: Textmate (Chapter 7 POV Of Michael)

nice :thumbsup: update mo na :thumbsup:





So many things I should've said when I had the chance.
JaChriz
 Ja-Chriz
JaChriz's display avatar
» FTalkElite
FTalk Level: zero
FTalkers ♥♥ My Threads!ConversationalistFTalkers ♥♥ Me!
I aM uNiqUe ♥
Taiwan
7405
977
2017-12-03
Website

Re: Textmate (Chapter 7 POV Of Michael)

Mas maganda kung sabihin mo yung totoo.. :yes: Update na Kath
:xixi: :lala:




Stop acting like you're perfect...
All bitches got glitches.
LoveKat
LoveKat's display avatar
» FTalkGeek
FTalk Level: zero
Some FTalkers ♥ Me!
Rated SPG
Bataan, PH
1221
219
2017-06-04
Website

Re: Textmate (Chapter 7 POV Of Michael)

Chapter 4

Isang araw, tenext ako ni Ate Mae at may sinend siya sa akin na picture. Lalaki na sobrang gwapo. Mukhang matangkad, chinito, maputi at mukhang artostahin na kamukha ni Xian Lim.

“Ate Mae, sino tong nasa picture? Ang gwapo naman.”

“Si Michael yan. Hahaha.. Kilig ka noh?

“Hindi naman.” Ang pag-sinungaling kong sagot.

Ang totoo niya kinilig ako ng sobra at tumibok ang puso ko noong nakita ko ang picture ni Michael. Sobrang gwapo naman kasi talaga. Hindi ko nga lang sinabi kay Ate Mae at baka sabihin pa niya kay Michael.

Sinave ko ang picture ni Michael sa cellphone at lagi ko itong tinignan. At noong minsan ay nabistado ako ni Mama at nakita niya ang picture. Bigla niyang inagaw sa akin ito.

“Mama, bakit mo kinuha ang cellphone ko?”

“Anak, titignan lang naman itong picture tapos ibabalik ko din sa iyo.” Ngiting-ngiti siya noong nakita niya ang picture. “Gwapo tong lalaki, sino ba siya?

“Mama, si Michael po yan. Siya po ang textmate ko. Pinadala sa akin ni Ate Mae ang picture na yan.” Sagot ko kay Mama.

“Nagwagapuhan ka noh? Kaya mo sinave.” Ani ni Mama sabay ngiti.

“Opo, Mama. Nagwagwapuhan ako sa kanya. Pero sana matanggap niya ako kapag nalaman niya na ganito ako.:”


“Oo. Matatanggap ka naman niya. Maganda ka naman at mabait. Basta magdasal ka lang na sana’y magtagal ang friendship ninyo.”

“Opo nga. Ayun po ang lagi kong pinagdarasal.” Sabi ko kay Mama sabay buntong hininga.

jechel.eonni
 Eonni Chel~yah ! ;)
jechel.eonni's display avatar
» SuperFTalker
FTalk Level: zero
Some FTalkers ♥ My Threads!Topic InitiatorFTalkers ♥♥ Me!
nan nappeun gijibae ;)
Rated SPG
Cebu, Philippines
8714
725
2015-05-08
Website

Re: Textmate (Chapter 7 POV Of Michael)

Siguradong matatatanggap ka nyan kaye, hindi ka naman masamang tao ehh .. :thumbsup:

UPDATE na ! at last nabasa ko na rin :excited:



a3YPAOQ_460sa_v1.gif
LoveKat
LoveKat's display avatar
» FTalkGeek
FTalk Level: zero
Some FTalkers ♥ Me!
Rated SPG
Bataan, PH
1221
219
2017-06-04
Website

Re: Textmate (Chapter 7 POV Of Michael)

Chapter 5

Isang araw, tumatawag si Michael sa akin, hindi ko sinagot dahil kabado ako. Hindi ko alam kung anong sasabihin ko o baka hindi niya ako maintindihan.
   
“Bakit hindi mo ako sinagot?” Tanong ni Michael sa text.
   
“Akala ko miss call lang iyon.” Sabay kamot sa ulo.
   
“Tawagan uli kita.”
   
Habang nagri-ring ang cellphone ko, nag-relax muna ako at baka mautal-utal ako. Sa ilang segundo kong pag-relax ay sinagot ko na ang tawag ni Michael.
   
       
“Hhhello.” Sagot ko na kabang-kaba.
   
“Hello Kaye. Buti naman sinagot mo ang phone mo.” ang sabi ni Michael na lalaking-lalaking boses.
   
“Oo, sinagot ko na dahil makulit ka kasi.”
   
“Hahaha. Napatawa mo tuloy ako kahit na may…” napatigil siya sa sinasabi at parang may problema siya.   “Kumain ka na ba ng dinner?”
   
“Anong kahit na? May sinasabi ka kanina. Hindi mo lang tinuloy.”
   
“Ayaw ko sanang sabihin sa ito pero sasabihin ko na din.”
   
Ano bay un? Baka kasi matulungan kita at mapagaan ang loob mo.”
   
“May problema lang naman ako sa kapatid ko. Nawalan kasi siya ng trabaho ilang buwan na ang nakakaraan. Lagi kaming nag-aaway dahil   wala na namang pera si Kuya at humihingi siya sa akin ng pang-yosi. Ayon, nagkasagutan na kami.” Matamlay niyang sagot.
   
“Magkakaayos din kayo ng kuya mo. Kausapin mo na lang minsan kung bakit mo siya hindi binigyan ng pangyosi.”
   
“Oo nga. Hindi ko lang naman siya binigyan dahil sa makakasama sa kanya ito.”
   
Inabot kami ng ilang oras ni Michael mag-usap at iba’t ibang topics ang napapag-usapan namin. Natutuwa ako at sinabihan niya ako ng problema. Magaan siyang kausap at noong natapos na kaming mag-usap ay tinext niya ako.
   
“Kaye, salamat sa oras   at salamat napagaan mo ang loob ko. Nakalimutan ko tuloy ang problema ko. Good night and sweet dreams.”
   
“Wala yun. Good night na din.”
   
Napakasaya ko at palihim na kinikilig habang kausap ko siya. Napasaya niya ang araw ko. Sana mag-usap uli kami.


Chapter 6

Araw-araw kaming magkatext ni Michael at halos gabi ay tinatawagan niya ako. Alam na namin ang mga ayaw at gusto namin sa mga tao at bagay. Kilala na namin ang isa’t isa. Pero nakaka-guilty minsan dahil hindi ko pa sa kanya sinasabi na may cerebral palsy ako. Binabalak ko na sanang sabihin sa kanya pero natatakot ako at baka hindi na siya mag-reply.
   
Isang linggo na kaming magka-text ni Michael at araw ngayon ng mga puso. Balak ko ng sabihin sa kanya ang totoo.
   
“Good morning, Kaye! Pwede ko ba ikaw tawagan mamaya?” Ang text ni Michael.
   
“Good morning din! Mamaya ka na tumawag, pagkatapos ko na lang kumain. Pwede ka ng tumawag.”   Sagot ko. Iniisip ko kung bakit niya ako hindi binati ng happy valentine. Lagi naman naming pinapag-usapan na malapit na ang valentine noong mga nakakaraang araw.
   
“Good morning! Happy Valentine’s Day, anak.” Bati ni Mama sa akin.
   
“Happy valentines din po Mama.”
   
“Mukha ka yatang may problema. Umagang umaga nakasimangot ka.” Napansin niya sa akin.
   
“Ma, wala po ito. Nagtataka lang kay Michael kung bakit hindi niya pa ako binabati. Pero gusto niya daw akong tawagan pagkakain ko.”
   
“Baka gusto ka niyang batiin habang kausap ka. Mas sweet yon.”
   
“Opo nga noh. Mas sweet.” Ang sagot ko kay Mama habang kinikilig.
   
Pagkatapos kong kumain ng almusal at ilang minuto pa lang ang nakakaraan ay nag-text na si Michael. “Tapos ka na  bang kumain? Pwede ko na ba ikaw tawagan?” at ang sagot ko, “Sige, pwede mo na akong tawagan.”
   
Agad-agad ay tumawag na siya sa akin.
   
“Happy valentines, Kaye.”
   
“Sa iyo din.”
   
“May tanong sana ako. Okay lang ba?” Sabi ni Mchael na parang nagdududa.
   
“Ano yon?” Kinakabahan ako sa sasabihin niya.
   
“May pinuntahan ka ba kagabi?”
   
“Oo. Sa restaurant na malapit lang dito. Bakit mo naitanong?”
   
“Wala. May nakita ko lang si Ate Mae mo na may kasamang naka-wheel chair. Ang weird nga pero may bigla lang akong naisip. Pero imposibleng ikaw yon, Kaye.” Ani ni Michael na parang malungkot.
   
Pagkasabi ni Michael ay binaba na niya ang cellphone. Alam na niya ang sikreto ko. Nakita niya kami ni Ate Mae na magkasama kagabi.
   
Tina-try kong tawagan siya pero hindi niya ito sinasagot. Tinext ko na lang siya. “Hello Michael. Oo, Ako ang kasama ni Ate Mae. May cerebral palsy ako at hindi nakakalakad. Sasabihin ko talaga sa iyo ang tungkol dito pero natatakot ako dahil kapag nalaman mo i-reject mo na lang ako.”
   
Ilang oras na at hindi pa din si Michael nagre-reply. Ang sama-sama ng loob ko habang hinihintay ko ang text niya. Pakiramdam ko niloko ko siya at galit din kay Michael. Iniisip ko na hindi niya ako matanggap na ganito ang kalagayan ko.
   
Noong gabi, dumalaw sa akin si Ate Mae at dinala ako sa kwarto ko.
   
“Anong nangyari? Tinext lang ako ni Tita na buong araw kang nakasimangot.” Sabi ni Ate Mae na alalang-alala.
   
“Ate, nakita tayo ni Michael kagabi.” Sagot ko
   
“Alam na niya?” gulat na gulat niyang tinanong sa akin.
   
“Siguro. Dahil kausap ko siya at sabi niya nakita ka niya na may kasamang naka-wheel, ibinaba na niya ang telephono. Tinext ko din siya at sinabi ko na ganito ako.” Sagot ko habang malungkot at umiiyak.
   
“Nag-reply naman ba?”
   
“Hindi pa nga. Nakatatlong miss call na din ako.”
   
“Hayaan mo na, Kaye. Huwag mo ng isipin ang mga walang kwentang tao at makikitid ang utak.” Niyakap ako ni Ate Mae at pinatahan.
   
Sobrang nasaktan ako sa mga nangyari. Galit ako kay Michael pero naniniwala ako na may eksplenasyon ang lahat. Nagpapasalamat na lang ako na nandito si Ate Mae na nakadamay sa akin.

renz_RN
 Lawrence
renz_RN's display avatar
» FTalkElite
FTalk Level: zero
FTalkers ♥♥ My Threads!FTalkers ♥♥ Me!Topic Initiator
Nightosphere
Pampanga
5445
937
2016-01-03
Website

Re: Textmate (Chapter 7 POV Of Michael)

Kat nice story! And what makes it m0re good and interesting is because it's a true to life story!
Actually its my first time to read, it just caught my eyes. So i tried to read it.
Anyway, just think that you have your family and your c0usin/best friend. The right guy for you will c0me.

SAY.Animus
SAY.Animus's display avatar
» FTalker
FTalk Level: zero
144
12
2015-10-15

Re: Textmate (Chapter 7 POV Of Michael)

Nice story.. In some ways, it is captivating..

LoveKat
LoveKat's display avatar
» FTalkGeek
FTalk Level: zero
Some FTalkers ♥ Me!
Rated SPG
Bataan, PH
1221
219
2017-06-04
Website

Re: Textmate (Chapter 7 POV Of Michael)

Chapter 7 (POV Of Michael)

Ako si Michael, 21 yrs old. IT graduate. May nangyari sa akin noong pagkatapos ko ng college, nadisgrasya ako habang nagmamaneho noong pauwi na ako galing Maynila. Naapektuhan ang paa ko at nakatatlong opera na ako sa kaliwang binti. Ngayon nakasaklay na ako at lagi akong tine-therapy.
   
Noon hindi ako lumalabas ng bahay dahil hindi ko matanggap na nakasaklay na lang ako pero unting-unti ko ito natanggap sa tulong ng pamilya ko at ng mga kaibigan ko.
   
Ngayon ay nagtratrabaho ako sa bahay bilang technician ng mga cellphone at computer. Nakakatulong naman sa pamilya kahit ganito ako. Ayaw ko naman maging pabigat sa kanila pagkatapos ng aksidente ko.
   
Minsan,   nagkainan ang mga kaibigan ko sa bahay namin. May kinukulit akong kaibigan na si Mae. “Mae, tignan ko cellphone mo ha.
   
“Sige. Pictures lang. Wag yung mga messages at mga contacts.” Sagot ni Mae.
   
Tinignan ko ang mga pictures ni Mae. May nakita ako kasama niya sa isang picture, maganda, maputi at singkit. Tinanong ko ito kay Mae. “Sino tong kasama mo sa picture?”
   
“Ahhh.. Pinsan ko yan. Lagi ko yan kasama.” 
   
“Anong pangalan?” Pwede ko ba siyang maging textmate?” Tanong ko kay Mae.
   
   
“Kaye ang pangalan niya, 18 years old. Mabait yan pero hindi ko sa iyo ibibigay ang number niya.” Sagot ni Mae na may alinlangan.
   
“Mae, bakit naman? Makikipagkaibigan lang naman ako sa kanya.”
   
“Baka paiyakin mo lang ang pinsan ko. Wag na. iba na lang.” ang taray na sagot ni Mae.
   
“Ang over protective mo naman. Pero may kilala ka ba na napaiyak ko? Wala naman diba. Kilala mo naman ako. Hindi ako nagpapaiyak ng babae.”
   
“Over protective lang ako sa pinsan ko na si Kaye dahil special siya sa puso namin. Oo nga naman mabait kang tao at wala ka pang napapaiyak na tao. Sige, papag-isipan ko kung bibigay ko sa iyo ang number niya. itetext kita mamayang gabi.”
   
“Sige. Hihintayin ko yan Mae.”
   
Natapos na ang kainan namin ng mga kaibigan ko. Hindi ko tinantanan sa kakatext si Mae. Kinabukasan na siya nagtext. “Sige. Ito na ang number ng pinsan ko: 09*********. Pero wag ka munang magtext dahil magkikita pa kami mamaya. Ayaw ko siyang mabigla dahil baka isipin niya basta basta ko lang ipinapamigay ang number niya.”
   
Sinunod ko naman ang text ni Mae at tinext ko siya kinabukasan. Nakailang miss call at text ako kay Kaye. 
   
Buti naman nagreply na noong bandang hapon. Mahiyain at parang may tinatago. Pero kalaunan ay nakikilala ko na siya. Kahit sa text ko lang siya nakilala ay parang close na kami. 
   
Hindi ko sinabi na nakasaklay ako dahil nahihiya ako at baka hindi   niya ako matanggap. Sasabihin ko ito sa araw ng valentines. Sana ayos lang sa kanya.
   
Noong minsan tinawagan ko siya sa cellphone, dahil sobra kong lungkot noong araw yon. Pinagaan niya ang loob ko. Parang may naramdaman akong kakaiba. Halos araw-araw magkausap kami at magkatext at parang nagustuhan ko siya kahit hindi ko pa siya nakikita ng personal.
   
Tinawagan ko si Mae minsan. Sampung ring na hindi pa din sumasagot. Tinawagan ko uli, salamat sinagot niya din. “Mae, pwede ko bang makita si Kaye?” tanong ko sa kanya.
   
“Michael, hindi pa pwede. Alam ko may may sasabihin siya sa iyo pagkatapos ng isang linggo ninyong magka-text.”
   
“May sasabihin lang ako sa kanya.”
   
“Ano ba yon? I-text mo na lang siya.” Sabi ni Mae na nagsusungit.
   
“May gusto lang akong sabihin sa kanya pero hindi ko alam kung kaya ko itong sabihin dahil sa kalagayan ko.”
   
“Ano ba yon?” Tanong ni Mae.
   
    May nararamdaman na akong espesyal sa pinsan mo. Pero nahihiya ako dahil sa kalagayan ko na may saklay ako.”
   
“Alam mo, hindi naman tumitingin si Kaye sa labas na kaanyuan. Sa Feb. 14 may sasabihin siya sa iyo. Matatanggap ka din niya. Malalaman mo din ang sinasabi ko.” Ani ni Mae na tuwinang may tinatago sa akin.
   
Inunawa ko na lang si Mae at hinihintay ko ang araw na may sasabihin sa akin si Kaye. Lagi pa rin kami nagte-text at nagtatawagan. Pero hindi ko pa nasasabi ang nararamdaman ko. Sana matanggap niya ako.
   
Feb. 13: Niyaya ako ng aking tita na kumain sa isang restaurant. Nakita ko doon si Mae na may kasama ang babaeng naka-upo sa wheelchair. Bigla kong naisip na si Kaye ang kasama ni Mae. Gusto ko silang lapitan pero natakot ako. Dahil kung si Kaye nga ang kasama ni Mae, pareho kaming may kakulangan.
   
Paano ko mamahalin ang taong iyo kung halos pareho kami ng kalagayan? Hindi ko siya maaalagaan. Nahihirapan ako at naguguluhan sa mga nakita ko.
   
Kinabukasan, tinawagan ko si Kaye at tinanong ko siya at nalaman ko na nga na siya ang kasama ni Mae kahapon. Nag-text din siya at pinagtapat na niya ang kundisyon niya na may cerebral palsy siya.
   
Nagpasya muna ako na hindi ko muna siya i-text at mag-iisip muna ako kung ipapagpatuloy ko ang especial na pagtingin ko sa kanya.

daine13
 Zelle
daine13's display avatar
» n00b
FTalk Level: zero
It's been a long time
Laguna
14
0
2015-12-15

Re: Textmate (Chapter 7 POV Of Michael)

aww. nabitin akoo. hahaha. update po ulit. :d


What if he is your Romeo but you are not his Juliet?

Board footer

© 2018 F Talk dot us

Current time is 13:24

[ 10 queries - 0.080 second ]
Powered by SyntheticNetwork
Privacy Policy